ମାଗି ଯା ନ ଥିଲି ଯାଚି ତାହା ଦେଲ

ମାଗି ଯା ନ ଥିଲି ଯାଚି ତାହା ଦେଲ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଛେଦି ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି କଲ ପରମ ବୋଲିଣ ନିଜେ ପାଅ ପୂଜା ଜୀବ ଭାବେ ମୁଁ କେଡେ କଲବଲ

ନିତି ଏଇ ବାଟେ ଯାଉରେ କାଳିଆ

ନିତି ଏଇ ବାଟେ ଯାଉରେ କାଳିଆ ଏ ହୃଦୟଠୁଁ ଆହୁରି ପାଖରେ ରହୁ ଥରେ ଚାହିଁଦେଲେ ଭବରୁ ତରନ୍ତି ହୃଦେ ତୁ ଜୀବ ପରମର ଭାବ ବହୁ

ତୋ ମୋ ଭିତରେ ବାଡ଼ କଣ

ତୋ ମୋ ଭିତରେ ବାଡ଼ କଣ ଆ ଆ ଆଜି ହିଁ ଉପାଡି ଦେବା ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ହୋଇଣ ଛନ୍ଦି ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ବୁଡି ଯିବା

ସମୟ ଥିଲା ପାଖରେ ଥିଲା ହେଲେ ଚାଲୁଥିଲା ବହୁତ ଧୀରେ ଧୀରେ

ସେ ଗୋଟେ ନଦୀ ଥିଲା ତାର କୂଳଥିଲା ଆଉ କୂଳରେ ଥିଲା ବାଲି ଗୋଟେ ମଜା ଗପ ଥିଲା ଗୋଟେ ଗପୁଡି ଥିଲା ଯାଉଥିଲେ ଦୁହେଁ ଚାଲି ସମୟ ଥିଲା ପାଖରେ ଥିଲା ହେଲେ ଚାଲୁଥିଲା ବହୁତ ଧୀରେ ଧୀରେ କାମେରା ଥିଲା ରିଲ ବି ଥିଲା ସେ ନିଆରା ଛବି କେବେ ହେବନି ଭୁଲି

ଅରୁଦୀପ ବୋଲି ଗୋଟେ ଦ୍ଵୀପ ଥିଲା ରହୁଥିଲେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରାଜା ଓ ରାଣୀ ଆହାଃ କି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ତାଙ୍କ କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ଗାଇଲେ ହୃଦୟ ମନ ନେଉଥିଲେ କିଣି

ପବନରେ ଭରି ସୁଗନ୍ଧ

ପବନରେ ଭରି ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲରୁ ପାଖୁଡା ଝଡ଼େ ମଞ୍ଜିରେ ଭରି ଜୀବନ ପାଚି ଫଳ ତଳେ ପଡେ

ମୁଁ ଅକ୍ଷର ହେଲେ ତୁ ବିନ୍ଦୁ

ମୁଁ ଅକ୍ଷର ହେଲେ ତୁ ବିନ୍ଦୁ ତୁହି ବୃକ୍ଷ ହେଲେ ମୁଁ ପତ୍ର ଯେଣୁ ଏକ ଦିଶେ ଦୁଇ ଦୁଇ ମୋ ଭୟରେ କମ୍ପଇ ଗାତ୍ର