ଘରୁ ତଡିଦେଲୁ ଯେଣୁ ଲୋ ଜନନୀ

ଘରୁ ତଡିଦେଲୁ ଯେଣୁ ଲୋ ଜନନୀ ସଂସାର ହାଟକୁ ଲୋ ଭରସା କଲି ଶାଶୂ ନଣନ୍ଦ ହେଲେ ଲୋ ବଇରୀ ମୁଁ ଲୋ ସ୍ୱାମୀ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲି

ନଦୀ ମିଶିଗଲେ ସମୁଦ୍ରରେ

ନଦୀ ମିଶିଗଲେ ସମୁଦ୍ରରେ ହରାଏ ରୂପ ଗୁଣ ସ୍ୱାଦ ଗନ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବ ପଦରଜ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅତି ଅତି ଉତ୍ତମ ହୁଏ ମନ୍ଦ

ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବେ ମୌଳିକ

ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବେ ମୌଳିକ ମୂଳ ଉତ୍ପତି କାରଣ ନାହିଁ ରୂପ ରସ ଗନ୍ଧ ନାହିଁ ଭଲ ମନ୍ଦ ବାରଣ

ସର୍ବ ବାଞ୍ଛା ହୁଏ ପୁର୍ଣ

ସର୍ବ ବାଞ୍ଛା ହୁଏ ପୁର୍ଣ ଦାତା ଯଦି ବାଞ୍ଛାନିଧି କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ଅସମର୍ଥ କ୍ଷୋଭ ନୁଁହେନା ବିଧି

ସେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତିରେ ବୈଷ୍ଣବ ବୁଡ଼େ

ସେ ଯେଉଁ ଆତୁରେ ତଟିନୀ ଧାଏଁ ମହୋଦଧିରେ ମିଶି ଯିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଆତୁର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୧] ସେ ଯେଉଁ ଅଧିରେ କୋଇଲି ଗାଏ ବସନ୍ତ ସଂଗୀତମୟ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧିରେ ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୨] ସେ ଯେଉଁ ମମତାରେ ଜନନୀ ଚାହେଁ ପ୍ରାଣଠୁଁ ବଳି ସନ୍ତାନ ମୁଖକୁ ଚାହିଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି[୩] ସେ ଯେଉଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ନଳିନୀ ଉଷାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି[4] ସେ ଯେଉଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ କୁମୁଦ ଦିନାନ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୫ ] ସେ ଯେଉଁ ଝୁରିବା ଝୁରେ ପତିପ୍ରାଣା ପତି ତାର ବିଦେଶେ ରହିଲେ ଯାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୬ ] ସେ ଯେଉଁ ହମ୍ବା ରଡି କରେ ବତ୍ସା ଗୋଧୂଳୀରେ ଗାଈ ବାଟକୁ ଚାହିଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୭ ] ସେ ଯେଉଁ ବିକଳ ଶ୍ୱାସରୋଗୀ ମୁକ୍ତ ପବନକୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୮] ସେ ଯେଉଁ ଭରଷା ପାଏ ଅନ୍ଧ ହାତେ ବାଡ଼ି ଖଣ୍ଡେ ଦେଲେ ଦେଇ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [9] ସେ ଯେଉଁ ତୃଷା ଲାଗେ ତୃଷାର୍ତ୍ତେ ଶୀତଳ ଜଳ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି[୧୦] ସେ ଯେଉଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରେ ଜନନୀ ଉଦରସ୍ତ ସନ୍ତାନ ମୁଖ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି[11] ସେ ଯେଉଁ ପାଗଳାମି ପ୍ରେମିକର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମକୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି[୧୨ ] ସେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତିରେ ବୈଷ୍ଣବ ବୁଡ଼େ ନଗର ସଂକୀର୍ତ୍ତନେ ନାଚିବା ପାଇଁ ସେ ଭାବେ ଅଧୀର ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଭାବ ବିନୋଦିଆ ନ ପାରେ ରହି [୧୩ ]

ପରବାସୀ ଜୀଏଁ ମନମାରି ଦେଇ

ପରଦେଶୀ ଜୀଏଁ ମନମାରି କରି ଅଳ୍ପ ରୋଜଗାର ଅଭାବ ବେଶୀ ଫୁଲ ହସିପାରେ ଝରଣା ନାଚେ ପରଦେଶୀ ଯାଏ ଲୁହରେ ଭାସି

ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଟାଣ ଖରା

ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଟାଣ ଖରା ପାଦ ତଳେ କାଦୁଅ ମାଟି ହାଟ ବାଟ ବେନି ସରିଲା ହରିଙ୍କୁ ନ ପାଇଲି ଭେଟି