ଅତି ମଧୁର ହସିଆ

ଅତି ମଧୁର ହସିଆ ସର୍ବ ଅନ୍ତର ବସିୟା ଛାଖୁଥିଲେ ଚାଖୁଥିବୁ ଅସରା ରସ ରସିଆ

ପୋଷାକ ଭିତରେ ଦେହ

ପୋଷାକ ଭିତରେ ଦେହ ଦେହରେ ବାସ ପଞ୍ଚଭୁତ ଭୁତ ଭୟେ କମ୍ପେ ଶରୀର ଶରୀରୁ ଗଳେ ସଦା ମୁତ

ଯେତେ କ୍ଷୁଦ୍ରବି ହେଉ ପୁଷ୍ପ

ଯେତେ କ୍ଷୁଦ୍ରବି ହେଉ ପୁଷ୍ପ ରୂପ ବାସ ରସ ନାହିଁ ଉଣା ଏମିତି ଯାର ନିଷ୍କପଟ ସୃଷ୍ଟି ସେ କେବଳ ହିଁ ରାଧାପ୍ରାଣ

ସତ୍ୟ ହିଁ ଶିବ ସୁନ୍ଦର

ସତ୍ୟ ହିଁ ଶିବ ସୁନ୍ଦର ସତ୍ୟ ହିଁ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭା ସତ୍ୟ ହିଁ ଚିର ସ୍ୱାଶତ ସତ୍ୟ ହିଁ ମନ ଲୋଭା

ପାଦ ଧୋଇଦେଇ ପୂଣ୍ୟ ଅରିଜିବି

ପାଦ ଧୋଇଦେଇ ପୂଣ୍ୟ ଅରିଜିବି ହେ ଭଗତ ବସ ମହୋଦଧି କୂଳେ ତୁମ ସଙ୍ଗେ ଯାଇ ଚର୍ତୁଦ୍ଧା ଦେଖିବି ହେ ଭଗତ ଲାଗିଥିବି ପାଦ ତଳେ

ଯାତ୍ରାପଥ ମୋ ଅତି ଘନ ଅନ୍ଧାରୁ ଅନ୍ଧାର

ଯାତ୍ରାପଥ ମୋ ଅତି ଘନ ଅନ୍ଧାରୁ ଅନ୍ଧାର ଆଗମ ନିଗମ ଅପହଞ୍ଚ ତୋ କଳା ଦେହ ଜ୍ଞାନ ଆଲୋକ ନାହିଁ ତୋତେ କି ଦେଖିବି ଧରିଛି ଗଣ୍ଠିଲି ଭରିଛି କାମ କ୍ରୋଧ ମୋହ

ସକଳ ମୁଁହରେ ଗୋଟିଏ କଥା

ସକଳ ମୁଁହରେ ଗୋଟିଏ କଥା ତାକୁ ଯେ ଥରେ ଭେଟିଛି ସହୀ କେବଳ ଆଣି ପାରିଲେ ହେଲା ତା ପାଖେ ଆନନ୍ଦ ଅଭାବ ନାହିଁ