କଜଳ ପାତିରୁ କଜଳ ଦେହରେ ବୋଳିଲି

କଜଳ ପାତିରୁ କଜଳ ଦେହରେ ବୋଳିଲି କୋଇଲି କଣ୍ଠରେ ଗାଇଲି ଗୋପୀ ଗୀତ ଚକା ଡୋଳାର ଗଭୀରତାରେ ବୁଡି ମଲି ବ୍ରହ୍ମଦାରୁରେ ତୋର ନ ଦୋହଲିଲା ଚିତ୍ତ

ଯେତେ ପାଖ ହେଲେ ସେତେ କ୍ଷୁଦ୍ର

ଯେତେ ପାଖ ହେଲେ ସେତେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅକାର ଉକାର ମକାର ସର୍ବାକାର ଇଚ୍ଛା କରି ସିନା ନିଜେ ଦେଉ ଧରା ହରି ଓଁ ତତ ସତ ଭକ୍ତିର ଆକାର

ଅତି ଘୋର ଅଗନା ଅଗନି ଅଶୋକ ବନ

ଅତି ଘୋର ଅଗନା ଅଗନି ଅଶୋକ ବନ ଆହାଃ ଝୁରୁଥିଲେ କେତେ ମାଆ ଜାନକୀ ଅତି ଅଜ୍ଞ୍ୟାନ ଅନ୍ଧାର ମୋର ହୃଦୟ ପଦ୍ମ ଆହାଃ ଝୁରୁଅଛି କେତେ ମନର ପାଲିଙ୍କି

ଦେହ ପଞ୍ଜୁରୀରେ ମନ ଅବୁଝା ଶାରୀ

ଦେହ ପଞ୍ଜୁରୀରେ ମନ ଅବୁଝା ଶାରୀ ନୀଳ ଆକାଶକୁ କେତେ ତୁ ହେଉ ଝୁରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୁଧାକର ଯାହାର ବେନି ଚକ୍ଷୁ ସେ କଣ ନଇଁବ ବସିବ କୋଳେ ଧରି !

ଅରୂପ ଅଲେଖ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଅସୀମ

ଅରୂପ ଅଲେଖ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଅସୀମ କୋଟିଏ ମନରେ କୋଟିଏ ରୂପ ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ଭକତ ବାନ୍ଧଇ ଚାହିଁ ଦେଲେ ହରେ ତିନି ପାପ

ମାଜିଲି ଧୋଇଲି ଯେତେ ସଫା କଲି

ମାଜିଲି ଧୋଇଲି ଯେତେ ସଫା କଲି ଦେହ ମନ ବଚନରୁ ନ ଛାଡିଲା କଳା ଅଲେଖ ପାଟଣାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ନାହିଁ ମା ମୋ ଶ୍ୟାମା ବାପ ମୋ ଚକାଡୋଳା

ମୋ ଦେହ ମନ କୂଳରେ ବସିଲେ

ମୋ ଦେହ ମନ କୂଳରେ ବସିଲେ ସ୍ନାନ କଲେ ନାହିଁ ଭକ୍ତି ଗଙ୍ଗାରେ ମନ ନ ଚିନ୍ତିଲା ଆଖି ନ ତିନ୍ତିଲା ମୁଁ ଏକଲା ହେଲି ମୁକ୍ତି ଡଙ୍ଗାରେ