ଫୁଲ ଫଳରେ ବସୁଧାକୁ ସଜାଉ ସଜାଉ

ଫୁଲ ଫଳରେ ବସୁଧାକୁ ସଜାଉ ସଜାଉ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଅଣ୍ଟ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ନିଅଣ୍ଟ ରାତି ତୁ କେଡେ ସଦୟ ହୃଦୟରେ ଅଧା ଗଢ଼ା ଆହାଃ କେଡେ ଶୋଭାଟି ବିଶାଳ ଛାତି

ହରି ହେ ବିଷୟକୁ ଦେଲୁ ଆଶ୍ରୟ

ବିଷୟାକୁ ଦେଲ ଆଶ୍ରୟ ହେ ମଣିମା ଏ ପତିତ ପାପ ଭାର କାହିଁ ଥୋଇବ ଜ୍ଞାନ ଭକ୍ତି ବୈରାଗ୍ୟ କିଛି ହିଁ ନାହିଁ ପତିତ କି ବୈକୁଣ୍ଠେ ଆସନ ପାଇବ

ତୁମେ କୁଆଡେ ଭକ୍ତିରେ ଡାକିଲେ ଶୁଣ

ତୁମେ କୁଆଡେ ଭକ୍ତିରେ ଡାକିଲେ ଶୁଣ ଏ ପତିତ ଭକ୍ତିକୁ କାହୁଁ ହୋଇବ ଭାଜନ ତୁମେ ଦେଲେ ସିନା ମୁହିଁ ଦେବି ମଣିମା ତୋ କ୍ଷେତରେ ମୁଲ ଲାଗି ଜୀଏଁ ଜୀବନ

ତୁମେ ତୁଳି ହେଲେ ମୁହିଁ ଗୋଟିଏ ଚିତ୍ର

ତୁମେ ତୁଳି ହେଲେ ମୁହିଁ ଗୋଟିଏ ଚିତ୍ର ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ହେଲେ ମୁଁ ସାତ ରଙ୍ଗ ଅପଲକ ନୟନରେ ଏତେ କି ଦେଖୁଛ ସଂସାର ପଥେ ସାହା ହୁଅ ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗ

ତୁମେ ହିଁ ଶିକ୍ଷା ଶିକ୍ଷକ ଶ୍ରେଣୀ

ତୁମେ ହିଁ ଶିକ୍ଷା ଶିକ୍ଷକ ଶ୍ରେଣୀ ତୁମେ କଳାପଟା ତୁମେ ବର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ଶେଷେ ହିଁ ତୁମେ ବୃତ୍ତି ତୁମେ ଅର୍ଜନ ତୁମେ ହିଁ ଅନ୍ନ

ବିକାର ଦେଲା ବାଟ ଛାଡି

ବିକାର ଦେଲା ବାଟ ଛାଡି ବାଟ ଛାଡି ଦେଲା ଅକ୍ଷର ଅରୂପ ହୋଇଲା ସ୍ୱରୂପ ସଂସାରୀ ହେଲା ସାକାର

ସୁଧୀର ସୁଶୀତଳ ସମୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ପଦ୍ମ

ସୁଧୀର ସୁଶୀତଳ ସମୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ପଦ୍ମ ଅସ୍ଥିରେ ଯେହ୍ନେ ଝୁଲେ ଏଣେ ତେଣେ ତହୁଁ ମଧୁର ତୋର ଚାଲି ହେ ଗୋବିନ୍ଦ ମନ ଭ୍ରମର ଥରେ ଛୁଇଁବ ରୁହ କ୍ଷଣେ