ତୁହି ମୋର ଦେହରେ ଚେତନା ମାଆ ଗୋ

ତୁହି ମୋର ଦେହରେ ଚେତନା ମାଆ ଗୋ ତୁହି ଗୋ ମୋହର ଜନନୀ ଅସ୍ଥି ମଜ୍ଜା ରକ୍ତ ତ୍ରିନୟନରେ କୃପାକଟାକ୍ଷ ଢାଳ ମାଆ ଗୋ ଜବା ମାଳା ଶୁଭାଙ୍ଗୀ କର ଗୋବିନ୍ଦେ ଯୁକ୍ତ

ମୋ ବୟସ ହେଲା ମୋହ ନ ତୁଟିଲା

ମୋ ବୟସ ହେଲା ମୋହ ନ ତୁଟିଲା ଆଖିକୁ ଦିଶୁନି କାନକୁ ଶୁଭେନା ଆଉ ସେ ମୋହ ତୋତେ ଲାଗୁ ବଂଶୀଧର ବୁଢାଟା ଉପରେ ସଭିଏଁ ରାଉ ରାଉ

ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥାଏ ମେଘ

ଅତିବ ନିର୍ମଳ ଅଚଳ ନୀଳ ଆକାଶ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଘନ ଅତିବ ଶାନ୍ତ ନିଳାଦ୍ରିନାଥ ଗୋବିନ୍ଦ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଆୟୁ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ମନ

ଆଉ କର ନାହିଁ ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରଂଶସା

ଆଉ କର ନାହିଁ ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରଂଶସା ଆଉ ଥରୁଟେ ଶୁଣାନା ତାଙ୍କ କୌଣସି ନାମ ଗୋବିନ୍ଦ ଗୋବିନ୍ଦ ନାମରୁ ଗଳୁଛି ମକରନ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ଶୁଣୁଥିବି କିଏ କରିବ ଘରର କାମ

କାହିଁ ଗଲେ ସେ ଭକତ ମନ ରସିଆ

କାହିଁ ଗଲେ ସେ ଭକତ ମନ ରସିଆ ଅଇଁଠା ଗୋଇଠା ଖାଇ ଯିଏ ହସନ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ସିନା ହାଣ୍ଡିକଳା କାଳିଆ ଚନ୍ଦନ କସ୍ତୁରୀ ତୁଳସୀ ସଦା ବାସନ୍ତି

ତାହା ଭକତମାନଙ୍କର ଭକତି ଦେଖି

ତାହା ଭକତମାନଙ୍କର ଭକତି ଦେଖି ସଜନୀ ମୁଁ ଲାଜରେ ସରିଗଲି ଆଜ କି ଦେଇ ଗୋବିନ୍ଦ ହୃଦୟ କିଣିଲେ ପାଖେ ନ ଥିଲେ କରିବି ମୁଁ କରଜ

ମନ ମୋହର ବୁଲୁଅଛି ସାରା ସଂସାର

ମନ ମୋହର ବୁଲୁଅଛି ସାରା ସଂସାର ମାଆ ଗୋ ଗୁନ୍ଥିଥାନ୍ତା ତୋ ଲାଗି ମାଳ ହୃଦୟ ମୋ ସଂସାରକୁ ଆଶ୍ରା ଦେଇଛି ମାଆ ଗୋ ସଜାଡି ଥାନ୍ତା ଆରତି ଥାଳ