ସନ୍ତାନର ସକଳ କଳଙ୍କକୁ ଘେନି

ସନ୍ତାନର ସକଳ କଳଙ୍କକୁ ଘେନି ଦୁର୍ଗା ତାରିଣୀ ନିଜେ ହେଲୁ କଳା କୋଳେ ଟିକିଏ ମୁଣ୍ଡ ରଖନ୍ତି ମା ମା ଗୋ କେଡେ ସନ୍ତାନ ବତ୍ସଳା

ଏଡ଼େ ଏଡ଼େ ବଡ ଆଖିରେ ତୁମ୍ଭେ ଚାହିଁଲେ

ଏଡ଼େ ଏଡ଼େ ବଡ ଆଖିରେ ତୁମ୍ଭେ ଚାହିଁଲେ ମଣିମା ହେ ମୋର ସକଳ ଅଵଗୁଣ ଦିଶିବ କେତେ କାଳ କେତେ ଡାକି ଡାକି ଭେଟିଛି ଆଉ କି ଚକାଡୋଳାରେ ଚର୍ମ ଚକ୍ଷୁ ମିଶିବ

ଏକରୁ ହେଲୁ ଅନେକ ଅନେକ ଆକାର

ଏକରୁ ହେଲୁ ଅନେକ ଅନେକ ଆକାର ଅଶେଷ ଅଶେଷ ଖଞ୍ଜିଦେଲୁ ବାଡ଼ି ବୃତ୍ତି ମୋତେ ଦେଲ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ନର ଦେହ ପାଦ ସେବାକୁ ମନ ଝୁରଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପତି

ଏ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଘରେ ରୁହନ୍ତି ମନ ଆଉ ବୁଦ୍ଧି

ଏ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଘରେ ରୁହନ୍ତି ମନ ଆଉ ବୁଦ୍ଧି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରଦେଶ ଦେଇଣ କରନ୍ତି ଯାଆ ଆସ ଘର ମାଲିକ ଅଧାଗଢା ସଦା ଅନନ୍ତ ଶୟନରେ କଳିରେ ନିଷ୍କାମ ବିରଳ ଆତ୍ମା କରେ ଉପବାସ

ଥରୁଟିଏ ଏହି ଦୀନ ଅରକ୍ଷିତକୁ ବନ୍ଧୁ କହି

ଥରୁଟିଏ ଏହି ଦୀନ ଅରକ୍ଷିତକୁ ବନ୍ଧୁ କହି ହେ ଗୋବିନ୍ଦ ଯାଇଛ ଯେ ତୁମ୍ଭେ ଯାଇଛ ଶ୍ରୀରାଧା ରାଣୀ ଝୁରି ମଲେ ଗୋପପୁରେ ମୋତେ କନ୍ଦାଇ କନ୍ଦାଇ କି ସୁଖ ପାଉଛ

ସଜାଡୁ ସଜାଡୁ ତୋର ଗ୍ରାମ ଦେବୀ ପସରା

ସଜାଡୁ ସଜାଡୁ ତୋର ଗ୍ରାମ ଦେବୀ ପସରା ବାପା ମାଆ ଦୁହେଁ ବୁଜିଦେଲେ ଚାରି ଆଖି ଥରେ ତୋ କୋଳରେ ମଥା ରଖିବି ମାଆ ଏ ଛେଉଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ବାଞ୍ଛା ନାହିଁ କମଳାକ୍ଷୀ

ଅନାଥ ନାଥକୁ ଯିଏ ସେ ଅଧା ଗଢା କରି ଗଢିଲା

ଅନାଥ ନାଥକୁ ଯିଏ ସେ ଅଧା ଗଢା କରି ଗଢିଲା ମାଆ ଗୋ କମଳିନୀ କିବା ଦେଲୁ ତାରେ ପାଉଣା ସେହି ପରମ ବୈଷ୍ଣବ ପତିତର କଲ୍ୟାଣ ଚିନ୍ତିଲା ଚିତ୍ତ ସ୍ଥିର କଲା ଟାହିଆ ତୁଳସୀ ସେବତୀ ଦୟଣା