ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷୁଦ୍ରାତି କ୍ଷୁଦ୍ରରେ ଚିତ୍ତ ମୋ ବୁଝିଲା

ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷୁଦ୍ରାତି କ୍ଷୁଦ୍ରରେ ଚିତ୍ତ ମୋ ବୁଝିଲା ଆହାଃ ଏ ଅଖିଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭ୍ରମି ଯାଇଥିଲି ଥକି ଅତି ଆନନ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଅପୂର୍ବ ବ୍ରହ୍ମଦାରୁ ଛାୟା ନରଦେହରେ ସବୁ ଲଭିଲି ଯାହା ଥିଲା ବାକି

ଦେବ ଦେବ ମହାଦେବ ଯେଉଁ ରୁପକୁ ନିରତ ଜପନ୍ତି

ଦେବ ଦେବ ମହାଦେବ ଯେଉଁ ରୁପକୁ ନିରତ ଜପନ୍ତି ହେ ବେଣୁଧର ବିଠଲ ତୁମ୍ଭେ ସେହି ମଧୁର ମୋହନ ଆହାଃ ଥରୁଟିଏ ମୋ ବେନି ଡୋଳାରେ ଦେଖନ୍ତି କି ଏ ହୃଦୟପଦ୍ମ ସଂସାର ଜଞ୍ଜାଳ ଅଗ୍ନିରେ ହୁଏ ଦହନ

ଯାହା ମାନସ ଦର୍ପଣଟି ବଡ ସଫା ସୁତୁରା

ଯାହା ମାନସ ଦର୍ପଣଟି ବଡ ସଫା ସୁତୁରା ଚକାଡୋଳା ରୂପ ଗୋଟି ଉଠୁଥିବ ଝଲସି କେଡେ ଶୋଭାଟି ଦିଶୁଥିବେ ବେଣୁ ପାଣି ଭାବି ଦେହର ସବୁ ଲୋମ ଉଠେ ଉଲ୍ଲସି

ଯେଉଁ ଦେବତା ଲାଗି ଲଭିଲି ମୁହିଁ ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପାଦ

ଯେଉଁ ଦେବତା ଲାଗି ଲଭିଲି ମୁହିଁ ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପାଦ ସେହି ସକଳ ପ୍ରାରବ୍ଧ ଖଣ୍ଡନ ପତିତପାବନ ସ୍ୱାମୀ ସାଇ ଯେଉଁ ଦେବତା ଫୁଟନ୍ତି ସିରିଆ ହୃଦୟ ପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସକଳ ସୃଷ୍ଟି କାରଣକୁ ସୁମତି ନିଜ ହସ୍ତେ ଦିଏ ଖୋଇ

ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦ ସମ ଉଦାର ହୋଇଥିବ ତୋର ହୃଦୟ

ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦ ସମ ଉଦାର ହୋଇଥିବ ତୋର ହୃଦୟ ଭାବି ଭାବି ହୃଦୟ ପଦ୍ମ କେଶରରେ ଚିନ୍ତିଲି ଚରଣ ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦ ଭଗିନୀ ଥରୁଟେ ନ ଡାକିଲୁ ନାମ ଧରି ଜରା ବ୍ୟାଧିଗ୍ରସ୍ତ ଏହି ଦେହ ନ ହେବ ମୁକ୍ତି କାରଣ

ସକଳ ସମ୍ପଦ ସୁଖରେ କୁଆଡେ ଅନ୍ତର ହେଉ

ସକଳ ସମ୍ପଦ ସୁଖରେ କୁଆଡେ ଅନ୍ତର ହେଉ ହେ ଉଦାର ମଧୁର କିମ୍ପା ବିପଦରେ ଜଗି ବସୁ ଏଡିକି ଛନ୍ଦ ତୋ ବିଶାଳ ହୃଦେ ହେ ଛନ୍ଦାପାଦ ହେ ଦୁଃଖୀ ପାଶୋରା ବଂଶୀ ବଦନ ସ୍ମିତ ହସୁ

କେବଳ ଏହି କଥାରେ ମୋହର ମନ ମାଆ ଗୋ

କେବଳ ଏହି କଥାରେ ମୋହର ମନ ମାଆ ଗୋ ମା ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ତୋର ଯଶ କୀର୍ତ୍ତନ ମୋ ଆଶ କେବଳ ତୋ କୃପା ହେଲେ ଲେଖନ୍ତି ମାଆ ଗୋ ଗୋବିନ୍ଦ ସହୋଦରୀ ଭକ୍ତହୃଦରେ ଫୁଟନ୍ତା ହସ