ଆଉ କିବା ମାଗିବି ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ହେ ମହାବାହୁ

ଆଉ କିବା ମାଗିବି ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ହେ ମହାବାହୁ ଚିନ୍ତିଲେ ଚିନ୍ତାମଣିଙ୍କୁ ଛନ୍ଦାପାଦ ଦିଶୁଥାଉ ଧର୍ମ ଅର୍ଥ କାମ ମୋକ୍ଷ ସାଥିରେ ନ ଯିବେ ଦାଣ୍ଡଦ୍ୱାରରେ କାଳଯମ ତର ନାହିଁ ଆଉ

ଉଠ ଉଠ ହେ ଯୋଗୀ ମୁନୀ ଜନ ମନ ହୃଦୟ ଚନ୍ଦନ

ଉଠ ଉଠ ହେ ଯୋଗୀ ମୁନୀ ଜନ ମନ ହୃଦୟ ଚନ୍ଦନ ହେ ନୀଳ ମଣି ପ୍ରଭାତ ହେଲା ନିଦ୍ରା ତେଜି ଉଠ ଉଠ ଅନନ୍ତ ଶୟନଙ୍କୁ କି ସ୍ତବ କରିବି ପଦ୍ମପାଦକୁ କି ଲଭିବି ହେ ନାରାୟଣ ଏହି ମୂଢ଼ ଶୁଦ୍ର ନ ଜାଣଇ ବେଦ ପାଠ

କୃଷ୍ଣ ହେଲେ ମହୁଫେଣା

କୃଷ୍ଣ ହେଲେ ମହୁଫେଣା ଏହି ପ୍ରାଣ ଠୋପାଏ ମହୁ ସଂସାରୁ ଉଡି ଆସି ମନଟି ଛନ୍ଦା ପାଦରେ ରସି ଥାଉ

ଆଉ କିଏ ସେ ହୋଇବ ଶ୍ୟାମ ସମ ଏଡ଼େ କମନୀୟ

ଆଉ କିଏ ସେ ହୋଇବ ଶ୍ୟାମ ସମ ଏଡ଼େ କମନୀୟ ଆହାଃ ବାଳ ଗୋପାଳଙ୍କ ବଂଶୀ ଧ୍ୱନିର ଉପମା କାହିଁ ଆଉ କିଏ ସମ ହେବ ପାଣ୍ଡବ ସଖାକୁ ଉଦାର ଆଖିକୁ ତାଙ୍କ କାଳି ଦଳା ଛନ୍ଦା ପାଦକୁ ଅପଲକେ ଅଛି ଚାହିଁ

ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ରଙ୍ଗା

ଶୁଣିଣ ତୁମର ମୋହନ ମଧୁର ବଂଶୀ ମନ ପାଶୋରୁ ସକଳ ସଂସାର ବିଷୟ ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ରଙ୍ଗା ତୋ ଛନ୍ଦା ଚରଣ ହେଉ ମୋର କେବଳ ପରମ ଆଶ୍ରୟ

କାନ ଶୁଣିଦେଲେ କୋଇଲି ମିଠା ମିଠା ରାବ

କାନ ଶୁଣିଦେଲେ କୋଇଲି ମିଠା ମିଠା ରାବ ମୋର ଆଖି ବେନି ଖୋଜୁଥାଏ ବେଣୁ ପାଣିକି ଚକାଆଖିକୁ ଚାହିଁଦେଲେ ମୁହିଁ ଭାବରେ ବୁଡ଼େ ସତେ କି ବଂଶୀବଦନ ପାଶକୁ ନିଅନ୍ତି ଟାଣିକି

ହେ ମହାବାହୁ ଦୟାଵନ୍ତ ଚକାଡୋଳା

ହେ ମହାବାହୁ ଦୟାଵନ୍ତ ଚକାଡୋଳା ମୋତେ ରଖ ତୁମ୍ଭରି ଛନ୍ଦା ପାଦରେ ଜ୍ଞାନ ଭକ୍ତି ଟିକିଏ ନାହିଁ ହୃଦୟରେ ମୁହିଁ କେବଳ ଚିନ୍ତେ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ