ଗଗନ ଛୁଆଁ ପରବତ ଦୁରରୁ ସୁନ୍ଦର

ଗଗନ ଛୁଆଁ ପରବତ ଦୁରରୁ ସୁନ୍ଦର ପାଖରୁ ତୀଖ କଣ୍ଟା ଝଟା ଲଟା ବୁଦା ଚକାଡ଼ୋଳାରେ ଭାବ ଲଗାଇ ରାମ ଦିନ ରାତି ଦୀନ ଝୁରି ମରୁଥାଏ ସଦା

ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଧାମକୁ ଆପଣ ହିଁତ ଡାକିଥିଲେ

ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଧାମକୁ ଆପଣ ହିଁତ ଡାକିଥିଲେ ହେ ମହାବାହୁ କେମିତି ବଡଦାଣ୍ଡୁ ଦେଲ ଫେରାଇ କେବଳ ଅଧାଗଢା ଛନ୍ଦାପାଦକୁ ଥରୁଟେ ଛୁଇଁଥାନ୍ତି ମୁଁ କି ଚୋର ତୁମ୍ଭ ଚକାଆଖିକୁ ନେଉଛି ଚୋରାଇ

ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ମନ ନିଶ୍ଚଳ କଲେ ନିଷ୍କାମ ସେବାରେ

ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ମନ ନିଶ୍ଚଳ କଲେ ନିଷ୍କାମ ସେବାରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଦେହ ହୋଇଯାଏ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର କମଳା ସେବିତ କମଳ ଚରଣକୁ ଆତ୍ମା ଝୁରୁଥିଲେ ନିଗମାନନ୍ଦ ଯାଚି ଦିଅନ୍ତି ଅଧାଗଢା ଶ୍ୟାମ ସୁନ୍ଦର

ନାରିକେଳ ସେହି ବୃକ୍ଷ ଗୋଟିକ ସେହି କେଡେ ଉଚ୍ଚ

ନାରିକେଳ ସେହି ବୃକ୍ଷ ଗୋଟିକ ସେହି କେଡେ ଉଚ୍ଚ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଚାହିଁଲେ ମୋ ଦୁଇଟି ଯାକ ଆଖି ପାଏ ନାହିଁ ସୁଧା ମଧୁର ଜଳରେ କେମିତି ଭରିଲ ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ବ୍ରହ୍ମଦାରୁ ଅଧାଗଢା ଗରୁଡ଼ ପଛରୁ ନିଜେ ଅଛି ଚାହିଁ

ପ୍ରଜାପତିରେ ମୋର

ପ୍ରଜାପତିରେ ମୋର ବଗିଚା ପ୍ରତି ଫୁଲକୁ ଚୁମୁଛୁ ଫୁଲ ଫୁଟୁଛି ବୋଲି ତୋତେ କେ ଦେଲା ଖବର ସୁଭଦ୍ରା ଦୁଇଟି ଯାକ ଭାଇ ହୋଇଲେ ଅଧାଗଢା କେମିନ୍ତି ପାରିହେଲୁ ଭଵ ସମୁଦ୍ର ଦଦରା ନାବର

ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ଜାଗା ଖଣ୍ଡେ ଦେଲେ

ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ଜାଗା ଖଣ୍ଡେ ଦେଲେ ଚକାଡ଼ୋଳାଙ୍କୁ ନିତି ଦେଖନ୍ତା ଜୀବନ ପକ୍ଷୀ ପତିତପାବନ ବାନା ଡ଼ାକି ସଭିଁକୁ କହୁଅଛି ବଡ ଦୟାଳୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୃଦୟ ଚକାଆଖି

କର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ

କର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଅଭେଦ୍ୟ ନୀଳକନ୍ଦର ବୈକୁଣ୍ଠ ନିଷ୍କାମ ପ୍ରେମରେ ବଂଶୀ ମଧୁର ଡାକେ ଧ୍ୱନୀ ରାଧା ରାଧା ଷଢ଼ ବିକାର ଭେଳାରେ ଅପହଞ୍ଚ ଅଧାଗଢା ଛନ୍ଦା ଚରଣ ସିଂହଦ୍ୱାରରେ କାନ୍ଦୁଛି ରାମ ଚାଖି ନ ପାରି ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସୁଧା